Home Nieuws Leren leven met corona: zonder Covid Safe Ticket en andere onnodig vrijheidsbeperkende maatregelen
Viktor Rooseleer

In maart van dit nieuwe jaar zal de coronapandemie onze maatschappij twee jaar overheersen. Ons leven wordt gedirigeerd op een ritme van overlegcomités en er liggen wel nog een aantal persconferenties in het verschiet. Maar het wordt tijd om deze steeds meer valse melodie te verlaten en de uitweg uit deze pandemie in crescendo te laten gaan.

De pandemie gooide onze samenleving ondersteboven. Zo slaagde het virus er in om elke burger tien gratis treintickets te geven, het zitten op een bankje werd een overtreding, een avondklok die we niet meer zagen sinds 1945 werd plots gemeengoed en nieuwe manieren van mobiliteit vonden ingang met het ‘zich niet bewegend verplaatsen’. Zowel ikzelf als heel wat medeburgers zijn in staat om heel wat krediet te geven aan beleidsmakers, en we zijn wel wat absurditeiten gewoon in dit complexe land. Maar men behoeft geen bril om te zien dat afgelopen beleidsperiode geen schoonheidsprijs wint.

Sterk ingrijpende vrijheidsmaatregelen moeten echter steeds een permanent alarmbelletje doen rinkelen. Zeker als de virologische meerwaarde zowel dubieus als onvoldoende tot niet onderbouwd is. Dit brengt ons niet alleen bij de al eerder genoemde avondklok, maar ook bij het ongericht sluiten van integrale sectoren, controles op verplaatsingen van burgers en uiteraard bij het Covid -  en ik riskeer te zeggen ‘UnSafe’ - Ticket. Een vals gevoel van veiligheid primeert met hoge maatschappelijke kosten tot gevolg.

Een toekomstperspectief

Een evenwichtig crisisbeleid is haast onmogelijk, Coronamaatregelen zijn immers niet voor iedereen gelijk. Maar het geven van een perspectief is nochtans niet onhaalbaar. Een perspectief dat de impact op de brede groep die de jeugd is maximaal in acht neemt. Maar liefst 37% van de jongeren is vandaag ontevreden met zijn of haar leven. En jongeren tussen de 18 en 29 jaar hebben drie keer meer kans om overvallen te worden door angststoornissen en depressies. Hallucinante cijfers die heus niet alleen te wijten zijn aan de onstabiele periode die het jong-zijn met zich meebrengt. Een steeds meer enger wordend debat dat focust op coronatickets en vaccinatieplicht moet plaats ruimen voor een perspectief en een meer vrijheidsgevend en voorspelbaar beleid.

Uit fouten valt te leren

Het is voorbarig, maar het stemt hoopvol nu steeds duidelijker wordt dat COVID-19 evolueert in de richting van een steeds meer onschuldig en met golven gekend ‘griepvirus’. Wachten op een permanent eindpunt zonder ziekenhuisopnames is als wachten op Godot. Het wordt tijd om te leren leven met corona. ‘Crush the curve’ is een oneindig jojobeleid.

Het aanhoudend crisisbeleid moet ingeruild worden voor een langetermijnbeleid. Voldoende stemmen riepen hier al meermaals toe op. Oud-minister Philippe De Backer deed het in zijn – trouwens sterk aan te raden – boek ‘En nu is het oorlog’, alsook de tientallen auteurs van het ‘Wintermanifest’ afstammend uit diverse maatschappelijke hoeken. Ik onderschrijf graag de visie van beide voornoemde schrijfsels.

Op de schop met het CST

Prioritair moet het Covid Safe ticket, maar ook toekomstige afgeleiden zoals het 1G-beleid, zo snel als mogelijk naar de prullenbak verwezen worden. Een permanente pasjesmaatschappij is niet verenigbaar met een vrije en democratische samenleving. Het is niet doeltreffend, creëert een vals gevoel van veiligheid daar het de transmissie niet stopt en verdeelt onze samenleving voor een te lage opbrengst. En dit alles in een Vlaanderen waar 9 op de 10 meerderjarigen gevaccineerd is.

Eveneens moet onze democratie hersteld worden. De pandemiewet die volmachten aan de regering verleent en het parlement en de regio's buitenspel zet is in een bijna twee jaar durende pandemie achterhaald. En dan druk ik me nog voorzichtig uit. Toekomstige maatregelen moeten voorwerp worden van parlementair debat. Daarnaast moeten de diverse parlementen in alle transparantie hoorzittingen organiseren om de koers te bepalen naar een uitweg uit deze pandemie. Een coronabarometer kan hierbij een nuttig, maar niet allesomvattend instrument zijn.

Als men dan toch een vaccinatieplicht wil invoeren - waar ik geen voorstander van ben - dient hierover grondig gedebatteerd te worden. Zowel in de samenleving als in het parlement. De bewijslast voor een verplichting is zwaar. Hoe groot zijn de baten voor ons gezondheidssysteem? Wegen die op tegen de ethische en juridische bezwaren? Als dat niet aangetoond kan worden is een verplichting het inslaan van de verkeerde weg. Voorstanders kunnen onmogelijk dergelijke ingreep voorstellen als een fait divers en als de énige exit om ‘de vrijheid te herwinnen’ zoals onze federale minister van volksgezondheid verkondigt. Dit is de zaak bekijken met oogkleppen. Vaccinatie speelt absoluut een belangrijke rol in het beheersen van de pandemie, maar leren leven met corona zal in de eerste plaats een mentale omschakeling vragen. De omikronvariant biedt ons nu de mogelijkheid om die overgang te maken. Tijd voor een duurzaam en duidelijk beleid, met de optimale garanties voor onze vrijheden en perspectief op korte en op lange termijn.

Leren leven met corona: zonder Covid Safe Ticket en andere onnodig vrijheidsbeperkende maatregelen

21
jan
2022